Η αστική προπαγάνδα, σε όλη την προεκλογική περίοδο, προσπαθεί να
ενισχύσει την άποψη ότι οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα
στενάζουν κάτω από την πολιτική κυβέρνησης - τρόικας και δεν πάει άλλο,
δεν μπορούν να παρθούν άλλα μέτρα, χρειάζονται και λίγο ανακούφιση,
χωρίς όμως να μπαίνει σε κίνδυνο η οικονομία. Σ' αυτό το μοτίβο
προβάλλονται και ερωτήματα, για να «βγάλουν λάδι» την πολιτική
ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτά που αναφέρουμε εδώ και τα απαντάμε, βεβαίως, από τη
σκοπιά των εργατικών, λαϊκών συμφερόντων. Ας τα παρακολουθήσουμε.
-- Το
ΚΚΕ λέει ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για ψίχουλα και όχι για ανάκτηση των
απωλειών που είχε ο λαός στα χρόνια της κρίσης. Από κάπου δεν πρέπει να
ξεκινήσουμε όμως;
Η πολιτική τόσο της ΝΔ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ,
στο συγκεκριμένο ζήτημα, αφορά στη διαχείριση και όχι στην αντιμετώπιση
των ακραίων φαινομένων φτώχειας και εξαθλίωσης, ενώ, κάθε άλλο παρά
τυχαία, ο ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνεται στα ζητήματα της «ανθρωπιστικής κρίσης»,
όπως λέει. Τα λαϊκά νοικοκυριά θα πρέπει να θυμηθούν το βίαιο χαρακτήρα
που προσέλαβε η «δημοσιονομική προσαρμογή» στην Ελλάδα, στο πλαίσιο των
μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων. Να σκεφτούν ότι η βαρβαρότητα του
κεφαλαίου εκδηλώθηκε ενιαία απέναντι σε ολόκληρη την γκάμα της
ανθρώπινης ζωής, της εργασίας, των λαϊκών δικαιωμάτων και παντού. Είναι
αλήθεια ότι σε άλλα κράτη και καπιταλιστικές οικονομίες η αφαίρεση των
λαϊκών δικαιωμάτων έγινε σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, καθώς οι
κυβερνήσεις τους προηγήθηκαν στα μέτρα τόνωσης της ανταγωνιστικότητας
των μονοπωλίων και των μερίδων του κεφαλαίου που καθεμία από αυτές
στηρίζει και υπηρετεί. Μάλιστα, ορισμένες κυβερνήσεις, όπως αυτές στη
Γερμανία, έσπευσαν από το 2004, με την «Ατζέντα 2010» που ψήφισε η
σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Σρέντερ, να κλιμακώσουν την αντιλαϊκή
επίθεση, ήδη από τη φάση των ισχυρών ρυθμών καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Αλλα κράτη (όπως η Γαλλία και η Ιταλία) «κατηγορούνται» για τα
ελλείμματα ανταγωνιστικότητας, τα οποία οι κυβερνήσεις σπεύδουν σήμερα
να καλύψουν με «φρέσκα» αντιλαϊκά μέτρα.